* Suus blogt *

1 year anniversary 
Vandaag is het precies een jaar geleden, dat we in Vancouver aankwamen en begonnen aan ons Canada avontuur. Een dag dat we stil staan bij de afgelopen maanden en vieren dat we onze droom hebben waargemaakt en toetsen aan de realiteit… Met een glasje wijn wil ik daar graag op proosten. We hebben toch maar mooi gedaan, waar het bij veel mensen blijft bij dromen, of gemakkelijk leedvermaak voor de TV bij series zoals x93Ik vertrek!x94 

Snel
Wat kan een jaar toch snel gaan en wat kan er in een jaar veel gebeuren. De dag van vertrek uit Nederland staat me nog goed bij. Wat voelde het deze keer vreemd om Nederland te verlaten zonder te weten wanneer we weer een keer terug vliegen. In de lucht hebben we op ons Canada avontuur getoost met champagne. Na onze aankomst in Vancouver begon ons grote avontuur.

Melodie 
Al een paar dagen loop ik met de melodie en songtekst van The Clash in mijn hoofd. Al gaat de songtekst over de liefdex85 de volgende zin blijft in mx92n hoofd hangen x91Should I stay or should I go?x92. Voorafgaand aan ons avontuur hebben we afgesproken om na onze eerste 12 maanden x91te evaluerenx92 of we blijven in Canada of weer terug gaan naar Nederland.

Stay or go? 
Het is ons duidelijk geworden, dat emigreren en weer een nieuw leven opbouwen niet geheel in 12 maanden lukt en dat de gemiddelde emigrant daar zox92n 3 tot 5 jaar voor nodig heeft. Nou dat geloven we graag. Een jaar is te kortx85en zeker als je ook nog eens na 6 maanden weer een grote huizing houdt. Of we hier nog jaren blijven, of dat we er een expat verblijf van maken, is voor ons nog niet duidelijk. We leven per dag. De tijd zal het leren! Chantal is de laatste tijd into filmpjes maken en heeft een korte compilatie van het afgelopen jaar gemaakt. Met een paar van onze favoriete ‘emigratie liedjes’. Volledig is het bij lange na niet maar het geeft een indruk. Verder genieten we volop van de Familie Hert die zich in onze tuin heeft genesteld en onlangs twee kleintjes heeft gekregen.

Are you from that country?
Ik heb een gesprek met Stephen, de vice principal van een school, over een succesvol community garden project wat hij opgezet heeft. Ineens onderbreekt hij me, kijkt me indringend aan en vraagt me, of ik uit dat land kom waar die verschrikkelijke moordpartij heeft plaatsgevonden. "Norway? No, that's another country. I am originally from Holland. But the killer did refer to The Netherlands…" We praten er even over. Ik voel dat hij het er langer over wil hebben maar ik bijt me vast in mijn vragenlijstje wat ik af wil werken. Dit is mijn eerste gesprek met hem en ik ben helemaal niet bezig met het wereldnieuws. Meer, met of ik goed uit mijn Engels kom, wat best grappig is, als je bedenkt dat ik een jeugdgeletterdheid project vertegenwoordig ("ones ability to read, write and speak in English"). Wat me overigens prima afgaat.

Niet te ontwijken
Sowieso lijkt een hoop internationaal nieuws hier in Canada aan mij voorbij te gaan. Later, tijdens mijn greentea break in de Starbucks, pak ik argeloos 'The Globe and Mail', Canada's bekendste krant. Noorwegen valt niet te ontwijken. De voorpagina en een middensectie zijn gewijd aan de hel afgelopen vrijdag op Utoya Island. Ik bekijk de foto van de bloemenzee voor de Cathedraal van Oslo. Lees de stukjes over de jongeren die vermoord zijn. Het zijn korte karakteristiekjes, de portretfoto's zeggen en raken me veel meer.

Spirit van jongeren
Jongeren met idealen, passie, spirit… Ik heb veel met jongeren gewerkt. En nu in Canada komen ze gelukkig weer op mijn pad.

Ik ben ooit begonnen tijdens een jaarstage in het individueel jeugd maatschappelijk werk. Daarna was ik verantwoordelijk voor een grote jongerenwebsite. Ik schreef de educatieve teksten, beantwoordde hulpvragen, organiseerde chatsessies, hield gebruikerspanels e.d. Er volgden andere banen, met allerlei projecten om jongeren te betrekken bij de samenleving (jongeren opbouwwerk heet dat). Altijd vanuit hun perspectief en in hun leefwereld, letterlijk en figuurlijk. Ik deed dat met veel plezier, omdat het me gemakkelijk valt om contact te maken met jongeren. Hun spirit, aspiraties. En dat hoeven helemaal geen hoogdravende dingen te zijn, zoals meedoen aan een politieke jeugdraad. Integendeel. Ik kan me herinneren, dat ik tijdens een kunstproject een Marokkaans jongetje hielp zijn zelfgemaakte foto's in te lijsten. Hij had nog nooit iets ingelijst en keek me na afloop met trotse ogen aan. Het hele project, waarbij hotshots van de gemeente aanwezig zouden zijn, was voor mij al geslaagd. Van die kleine dingen…

Toekomstige leiders
De jongeren die samenkwamen op Utoya Island, waren de toekomstige leiders. Onbedorven, met idealen zoals je die kunt hebben als je jong bent. Ik bekijk de foto van Jamil Rafal Yasin. Een twintigjarig prachtig, bescheiden ogend meisje. Geboren in Irak en met haar familie de oorlog in haar land ontvlucht. Ze dacht dat ze naar een veilig land ging: Noorwegen. En ze hield van Noorwegen, was actief om het land mooier te maken, rechtvaardiger.

Schaduw
Ik voel hoe er tranen over mijn wangen glijden. Ik begrijp het ergens wel: de schaduw zit in ieder mens. Niet alleen in Breivik. In jou, in mij.

Maar hij mag nooit zo extreem de overhand krijgen, zoals in dit soort gruwelijkheden. Dat is onbegrijpelijk en alles vernietigend. Al deze jonge mensen zijn stuk voor stuk afgeslacht in hun meest passievolle, jonge energie.

Hart
Mijn hart gaat uit naar Noorwegen en de families en vrienden die dit leed moeten incasseren.

Hand in hand
Je steun betuigen op een indrukwekkende wijze kan hier.
.