Gedragen
Deze morgen moet ik toevallig denken aan wat een Nederlander, die een tijdje in Canada heeft gewoond, mij mailde. Dat ze het wel eens 'benauwd' kreeg van 'het opgeheven vingertje' van de Canadees.
Ontegenzeggelijk weet 'de Canadees' zich veel beter te gedragen in de publieke ruimte dan de gemiddelde Nederlander. In de rij bij de supermarkt krijg je niet het gevoel, dat je spullen over de band worden gevlogen en de persoon achter je ongedurig op zijn tenen staat te wippen. Of het niet nog sneller kan. Welnee, alles gaat zeer vriendelijk en op zijn elf-en-dertigste, iets waar we nu aan gewend zijn en als prettig ervaren. Heerlijk laid-back!
Sorry
Men begint ieder gesprek standaard met "How are you?" gevolgd door: "Good, how are you?" Misschien niet altijd gemeend maar nog altijd fijner dan niets of een ontevreden hoofd. Laatst werd Suus gesneden in de auto en omdat het warm was, reden we met open ramen. De auto reed door en we keken elkaar verbaasd aan; hadden we dat goed gehoord? De bestuurder van de auto had "Sorry!" geroepen. Wow.
Onrust
Dit gaat allemaal zo door mijn hoofd als ik in de bibliotheek mijn mail check. Achter me voel ik lichte onrust en als ik omkijk, zie ik een groepje van 4 jongeren zitten die computerspelletjes spelen. Ze smoezelen wat zoals tieners dat onderling kunnen doen, grinniken. Ik focus me weer op mijn scherm en kijk op, als ik wat later ineens een welgemeend "Fuck off!" door de ruimte hoor gaan. Het is alsof het vredige landschap is verstoord.
Profanity
Onmiddellijk staat een medewerkster van de bibliotheek naast het groepje paraat en geeft ze een fikse waarschuwing. Maar dat niet alleen, een wat oudere man komt er ook bij staan en bemoeit zich ermee.
De man is woest en zegt dat het hier om "profanity" gaat. Met een lading alsof iemand zojuist heeft gedreigd de bibliotheek op te blazen. Hij krijgt ruzie met de bibliotheek medewerkster, die zich duidelijk gepasseerd voelt en sneert dat ze het wel alleen op kan lossen. Het wordt alleen maar erger. Was het bij de vloek gebleven, dan was de spanning ontladen. Ik bekijk het geinteresseerd van een afstandje. De jongens zijn stil en zien er beteuterd en vooral zwaar ingedamd uit. Het plezier van het gamen met elkaar is er wel vanaf.
Drama
Anderhalf jaar geleden vond er in Langford, de 'vinexwijk' van Victoria en mijn werkgebied, een ongelofelijk drama plaats. De kranten stonden er vol van. Twee jongens lokten een meisje naar hun huis, verkrachtten en mishandelden haar gruwelijk en staken vervolgens haar ontzielde lichaam in brand. Een gigantisch trauma, niet alleen voor de familie, vrienden en school van de betrokkenen maar voor de hele community.
Nog niet aan toe
Tijdens een meeting bespreken we een te organiseren conferentie voor jeugdparticipatie. De vraag wordt gesteld, of 'hier nog iets mee gedaan moet worden'. Ik zie hoe mijn collega's elkaar ongemakkelijk aankijken. "Nee, dat ligt nog veel te gevoelig in de community…" En: "daar is de community nog lang niet aan toe!" In mijn opinie bereik je niets met dingen toedekken en is openheid en delen de sleutel en een begin van healing. In Canada lijken ze daar anders over te denken. Er moet toch een middenweg zijn, vraag ik me af.
Misverstand
Er bestaat, vooral in rural Canada, het hardnekkige misverstand dat seksuele voorlichting aan jongeren leidt tot het eerder beginnen met seks. Laat staan informeren over homoseksualiteit (je zou er maar homo van worden!). Dus doet men er regelmatig maar helemaal niet aan. Wat resulteert in vele tienerzwangerschappen. Het percentage tienerzwangerschappen, zelfbeschadiging ('cutting' of snijden) en suicide (pogingen) onder Canadese jongeren is schrikbarend hoog, hoger dan in de VS.
Mental health
De wachtlijsten voor youth mental health organizations zijn ellenlang. Daardoor komt er meer dan verantwoord op het bordje van jongerenwerkers, die ook in Canada helemaal niet opgeleid zijn om psychische/psychiatrische problematiek zoals zelfbeschadiging te diagnosticeren en behandelen. Hooguit vindt een jongere een klankbord en vertrouwenspersoon bij zo'n jongerenwerker en wijst de jongerenwerker door. Hier gaat dat iets anders; veel jongerenwerkers werken inhoudelijk met depressieve, boze, lost youth en dat komt vooral in de "rijke" wijken voor. Door de afstanden worden de kinderen en jongeren overal door de ouders naartoe gereden. Er is zelden een moment zonder 'toezicht'.
Spanning
Ik krijg de indruk dat veel Canadese jongeren zo in het gareel gehouden worden, dat de spanning uiteindelijk wel ergens moet ontladen. Soms in een extreem drama zoals in Langford. Maar weegt dat op tegen een kort maar krachtig "Fuck off!" in de plaatselijke bibliotheek?
Dat ik de vraag stel wil niet zeggen, dat ik het antwoord weet…
Van een vriendin weet ik dat men in de VS ook zeer preuts is. Toen haar 15 jarige dochter een tijdje geleden met haar vriendje thuis afsprak, belde de vader van de jongeling op om zich te verzekeren dat die twee geen moment alleen waren….
Te zot voor woorden. Toen men hoorde dat wij onze 15-jarige dochter toestonden naar prom te gaan en de afterparty van de musical, werden we voor gek versleten. Blijkbaar is het onmogelijk om je kind te vertrouwen…
Ik merk vaker dat men het vreemd vindt dat wij open over seks of seksuele geaardheid praten. Al helemaal dat onze homoseksuele maar vooral beste vriend voogd van onze kinderen is…..
En wat dacht je van al die jonge huwelijken? Ik heb onlangs in korte tijd twee studenten diergeneeskunde over de vloer gehad die allebei al getrouwd zijn…..
Daten is hier gelijk aan verkering en wordt erg serieus genomen, net als verloofd zijn….
Ach…. volgens mij kunnen we zo wel een boek schrijven, zeker als je het zo mooi beschrijft als jij!
Fijn weekend en happy beslommeringen!
Claudia
Als ik dit bericht lees, en de reactie van Claudia, dan besef ik dat Canada Canada niet is. Dat zelfs Ontario Ontario niet is. Want Claudia haar verhaal zou zo kunnen komen van een vriendin die ik in Guelph heb. Terwijl het er hier zo heel anders aan toe gaat. Zou dat komen omdat wij in een stad wonen, onder de rook van Toronto?
In Belgie was er in ieder geval een groot verschil in hoe men met de jongeren omging daar waar wij woonden (op “den buiten”) en in de stad. Zal dus hier ook wel zo zijn zeker?
@ Elke ja er zijn verschillen in platteland en stad, in ieder land denk ik, en zelfs per regio kan het enorm verschillen.
@ Claudia, heb ik ook ervaren. Interessant he die culturele verschillen! Lijkt me best een uitdaging om als emigrant tieners mee te nemen van NL naar Canada. Het zal een mix worden van de goede elementen van beide werelden? En dank voor je compliment
Hier moet ik maar eens goed over nadenken. Ja platteland hier in Zuid Alberta is ook “preuts”, heeft te maken met de geloofsovertuiging, sexuele voorlichting doen we niet aan, maar wel op heel jonge leeftijd al moeder en met hun 38e al oma! De jeugd gaat hier ook los zodra ze 18 zijn, waarom niet al iets eerder er aan laten wennen, dan hoeven ze niet zoveel schade aan te richten. Door de enorme afstanden hier is drugs ook een probleem aan het worden. Wie kan nu een wietplantage vinden ergens in de middle of nowhere bij een boer?!? Desalniettemin, met onze vrije en open opvoeding probeer ik mijn dochters te vertrouwen, alhoewel zij op hun 14e 16e al dingen doen waarop ik op mijn 18e nog niet eens over had gehoord! Ik denk ook dat het de 21e eeuw is. En laten we wel wezen, iedereen zegt toch wel eens fuck you/off, waarom dan een profanity. Nee homosexualiteit in de doofpot stoppen, da’s pas een profanity zou ik zeggen. Ik heb liever dat ze eens Fuck off zeggen en zich daarvoor misschien verontschuldigen, dan er
zo’n heisa van maken.
Ben nog niet uitgedacht, zal mijn gedachten eens op een rijtje zetten, want volgende week moet ik weer aan het werk, op de highschool
De beschrijving van “ingedamd” zijn vind ik heel treffend, dat merk ik ook aan jongeren hier in de VS, vnl bij jongens trouwens. Onderhuidse frustratie/woede omdat ze zelden als “gelijke” worden behandeld door volwassenen?
(PS Vond jullie site via de Wereldomroep Expat Weblogs kaart, leuk om jullie ervaringen te lezen.)
Bedankt voor de reacties!
Ja, de ingehouden woede is enorm. Depressie hangt daarmee samen en ‘acting out’. Something’s gotta give… Heb je in ieder land, het valt me hier alleen zeer op. Ook mogen soms kinderen van 12, 13 jaar niet alleen een boodschap doen in de mall- stel dat ze ontvoerd worden. Naar mijn gevoel is het hier zeer veilig in Canada…
Het komt me allemaal zeer bekend voor en ik woon (nog) gewoon in Nederland. We rijden het schoolvervoer voor een streng gereformeerde school: meisjes niet in een broek en zo voort en die kinderen worden zo kort gehouden thuis en op school dat ze altijd proberen om in de bus vervelend te doen. Het lukt ze niet, maar proberen kan altijd!