Voorjaar

Zon
Na een lange koude winter zit hier het voorjaar in de lucht.
Uit de wind was het op onze veranda al een paar uurtjes heerlijk 20 graden. Zon, welkom, ik heb je ontzettend gemist!

We hebben een leuk tuinsetje gekocht, zodat we straks kunnen genieten van het buitenleven. Buiten ontbijten, buiten avondeten, tja dat is het goede leven…
Alles begint weer te groeien en bloeien en dat is prachtig om te zien.

Onze straat…

Verse eieren te koop en narcissen te bewonderen…

Onbetaalbaar
Naast mijn orientatie hoe ik verder ga als zelfstandige, ben ik begonnen met vrijwilligerswerk. Het is in de Canadese cultuur veel gebruikelijker dan in Nederland om vrijwilligerswerk te doen. Canada is een natie van ‘volunteers’. Dat viel mij al op tijdens mijn vorige baan in Armstrong: daar liepen de jongeren uit zichzelf binnen om zich aan te melden als vrijwilliger. Voor mij wonderbaarlijk, mijn ervaring is dat ik in Nederland mensen bijna moest lokken om zich op te geven… Op woensdag help ik in de Japanse en Zentuin van de Glendale Gardens (vrijwel onze buren) en waarschijnlijk op de maandagochtend bij de Queen Alexandra Centre for Children’s Health. De ervaring is onbetaalbaar en het is fijn zo ook nieuwe mensen te leren kennen.

The Big One
De ‘Earthquake survival kits’ zijn inmiddels op het hele eiland uitverkocht.

Er zijn hier regelmatig zeer kleine aardbevingen maar The Big One, een hele grote aardbeving van min. 9 op de schaal van Richter, komt hoe dan ook. Alleen niemand weet, wanneer.
De aardbeving en tsunami in Japan heeft de mensen hier weer alert op gemaakt.

Voor de kust van Vancouver Island, Washington en Oregon (USA) ligt namelijk de Cascadia subduction zone. Hier beweegt de Juan de Fuca plaat zeer langzaam onder de North American plaat. De platen zitten momenteel op slot. Maar de spanning bouwt zich geleidelijk op, en als de platen losbreken, zullen seismische golven deze hoek van Noord Amerika verwoesten.

Er worden inmiddels in de wijkcentra informatie avonden gehouden voor bewoners, wat te doen als deze ‘big one’ komt. Waarschijnlijk valt er dan niet veel te ‘doen’.

Scooter Suus
Iets anders dan… Suus heeft een scooter gekocht om naar haar werk mee te gaan.
Het is grappig om haar op haar nieuwe scootertje aan te komen zien tuffen.

En natuurlijk genieten we hier volop van de natuur. Hieronder nog een paar foto’s; het regenwoud en de zee is telkens anders en verveelt nooit.

uitzicht vanuit huis…

creekje

Floatplanes (watervliegtuigjes) zie je hier veel…

Achter ons huis: Viaduct Flats met rechts Glendale Gardens en in de verte de witte koepel van The Centre of the Universe (astronomisch educatief centrum)

Schoonheid van het regenwoud in Gowlland Todd

Raar gezicht, ineens een eendenkoppeltje…

en daar gaan ze weer!

Een zeemeeuw heeft geen haast…

In het voorjaar klim ik graag in een boom…

‘zei je wat, Suus?’

Een beetje vies word je d’r wel van….

Aarden
We zijn sindskort officieel 1 jaar inwoner van Canada (we landden 28 februari 2010 en gingen daarna nog eventjes terug naar Nederland). Hoe dat voelt? Bijzonder. En alsof er eindelijk Rust komt, na een overvol en druk jaar van reizen, verplaatsen en steeds maar het oude loslaten en nieuwe dingen opstarten.
Het stof daalt neder en we zijn gelukkig op een plek, waar we onszelf langer zien wonen. We kunnen aarden en zo onszelf weer opladen.

Afstand
Nu we hier in Victoria op Vancouver Island meer op ons plek zijn, en ons huisje ook weer ingericht is, merk ik dat er rap meer afstand naar Nederland komt.
Ik lees niet zo vaak nu.nl meer en reken niet meer uit 'hoelaat het nu in Nederland is?'. Het contact met Canadese vrienden wordt bestendigd, we leren nieuwe Canadezen kennen en ik ben gewend dat de communicatie met Nederlandse vrienden en familie zich digitaal en via de telefoon of Skype afspeelt. Dat heeft nog steeds niet mijn voorkeur (ik drink liever een lekker bakkie koffie in een cafeetje), maar het is eenmaal zo. En de vrienden die zich van tijd en afstand niets aantrekken, zijn gelukkig gebleven.

Overvloed
Hoewel het twee keer verhuizen in een half jaar tijd en alles wat er bij kwam kijken nogal wat gevraagd heeft, intereseer ik me meer voor lokaal nieuws, check de activiteitenagenda van Victoria en verheug me op alles wat hier te doen is.
En dat is nogal wat! Het is heerlijk weer zo naar een concert van Vancouverite Sarah McLachlan te kunnen (toevallig 7 jaar geleden in Nederland gezien, na onze eerste Canadareis), Thais af te halen, na 2 dagen thuis online te zijn zonder downloadlimiet, en uit te zoeken bij welke meditatiegroep ik me aan wil sluiten. Het gevoel te hebben, deel te zijn van de moderne wereld– in een natuurlijke, rustige omgeving.

Sneeuw
En ineens is daar dan 's ochtends datgene, wat we dachtten achtergelaten te hebben in de Okanagan: sneeuw!

Net als in Nederland is Victoria geen sneeuw gewend en is het openbare leven enigszins ontwricht voor een paar dagen. Wij waren dit natuurlijk gewend en schepten vrolijk weer de sneeuw weg en waren blij met de winterbanden van onze auto's. En dan sta je rustig af te wassen, wat uit het raamstarend, loopt er dit ineens voor je neus voorbij… 3 op een rij! Ademloos.

Bloemetjes tellen
Victoria heeft net een jaarlijkse traditie achter de rug: de flowercount. Als het voorjaar in de lucht zit, worden in de verschillende gemeenten rondom Victoria de bloemetjes geteld. Victoria staat bekend als de 'gardencity' vanwege het grote aantal tuinen. Terwijl het in de rest van Canada nog steeds winterweer is, geniet Victoria vaak van voorjaarstemperaturen van 10-15 xb0 Celsius.

Omringd door zee
We worden hier op het Saanich Peninsula (schiereiland) aan 3 kanten door zee omringd; de Saanich inlet, de Salish Sea en de Juan de Fuca Strait van de Pacific Ocean (Grote Oceaan). We hebben niets van de tsunami in Japan gemerkt. Wel steeg het zeewater een kleine meter aan de andere kant van het eiland, de westcoast, bij Tofino. Suus hoorde van een collega, dat er kans is op een aardbeving en tsunami aan onze kant van het eiland, maar dat gebeurt maar eens in de 500 jaar. Wat dus ongeveer NU zou zijn… We maken ons er maar niet druk om…

Natuur
De natuur op Vancouver Island is onbeschrijfelijk mooi. De regen is goed voor het regenwoud; het levert verschillende, diepe tinten groen op.

Het zijn vaak buien, die na een uurtje weer overtrekken, waarna de zon verschijnt. Eigenlijk net als het leven zelf… De afgelopen weken heb ik wat rondgereden en vooral gelopen om de natuur in de buurt te verkennen.

Dat is achtereenvolgens Willows Beach, Beaver Lake Park, Thetis Lake Park, Brentwood Bay & Saanich Inlet, Cordova Bay en Mt. Douglas Park/Salish Sea, Prospect Lake, Gowlland Tod Provincial Park en momenteel mijn favoriet: Goldstream Provincial Park. Achter ons huis liggen om een meer ook wetlands (drasland: een gebied op de grens tussen landelijke en waterrijke gebieden, met een zeer grote biodiversiteit en opslagplaats voor overtollig water) met vogeluitkijkplaats. Een thuis voor allerlei soorten eenden, valken en adelaars. Het is wat kleiner en leent zich uitstekend om het joggen weer op te pakken. En dat zijn nog maar enkele, van de tientalle wilde natuurparken op het eiland… Kortom: water genoeg; op alle niveau's stroomt het hier veel meer. Ik ben blij dat we hier zijn!

Een arbutus tree, kenmerkend voor Vancouver Island. Sierlijke bomen met opvallend rode schors en eetbare rode besjes. De bast en bladeren worden door de Salish Natives gebruikt voor natuurlijke medicatie en de arbutus komt veel voor in legendes en oude verhalen.