Iedere dag gaat er hier wel iets kapot, houdt ermee op of geeft de geest. Sommige dingen zijn niet zo handig, zoals de auto. Die had nog wel een kleine 3 maandjes mee gemoeten. Maarja je hebt het niet in de hand en er zullen vast nog wel meer onverwachte situaties komen in het hele verhuisproces. Die auto (ik rijd er meer in dan Suus) is in ieder geval wel even slikken, paar traantjes, zuchten en weer verder gaan. Had ik niet verwacht, maar zij en ik, we hebben ook zoveel meegemaakt! Als ik alleen al aan die vrachtwagencrash denk van vorige zomer… Ze heeft me goed beschermd toen!

De boekenverkoop gaat goed, ik heb inmiddels een half kratje verkocht en maar direct bij meneer Bol de McKenna-trilogie (‘the last spiritual books you’ll ever need’) ervoor terug gekocht, ha! Het scheelt in ieder geval ruimte in de kast.

We zien nu al steeds vaker mooie huizen op internet, op sommigen reageren we, sommigen zijn te klein, we kijken hoe het loopt. En zo hobbelen we door en duren de laatste maanden soms wel erg lang.
Ik mis Canada, ik wil naar huis.

Armbandje maken met de Natives, Vancouver Island 2007